My ludzie skromni, ludzie prości,

Żadni nadludzie ni olbrzymy,

Boga o inną moc prosimy,

O inną drogę do wielkości.

Chmury nad nami rozpal w łunę,

Uderz nam w serca złotym dzwonem,

Otwórz nam Polskę, jak piorunem

Otwierasz niebo zachmurzone.

Daj nam uprzątnąć dom ojczysty

Tak z naszych zgliszcz i ruin świętych,

Jak z grzechów naszych, win przeklętych.

Niech będzie biedny, ale czysty —

Nasz dom z cmentarza podźwignięty.

Ziemi, gdy z martwych się obudzi

I brzask wolności ją ozłoci,

Daj rządy mądrych, dobrych ludzi,

Mocnych w mądrości i dobroci.

A kiedy lud na nogi stanie,

Niechaj podniesie pięść żylastą:

Daj pracującym we władanie

Plon pracy ich we wsi i miastach.

Bankierstwo rozpędź — i spraw, Panie,

By pieniądz w pieniądz nie porastał.

Pysznych pokora niech uzbroi,

Pokornym gniewnej dumy przydaj.

Poucz nas, że pod słońcem Twoim

„Nie ma Greczyna ani Żyda”.

Puszącym się, nadymającym

Strąć z głowy ich koronę głupią,

A warczącemu wielkorządcy

Na biurku postaw czaszkę trupią.

Piorunem ruń, gdy w imię sławy

Pyszałek chwyci broń do ręki,

Nie dopuść, żeby miecz nieprawy

Miał za rękojeść krzyż Twej męki.

Niech się wypełni dobra wola

Szlachetnych serc, co w klęsce wzrosły,

Przywróć nam chleb z polskiego pola,

Przywróć nam chleb z polskiego pola,

Przywróć nam trumny z polskiej sosny.

Lecz nade wszystko — słowom naszym,

Zmienionym chytrze przez krętaczy,

Jedyność przywróć i prawdziwość:

Niech prawo zawsze prawo znaczy,

A sprawiedliwość — sprawiedliwość.

Niech więcej Twego brzmi imienia

W uczynkach ludzi niż w ich pieśni,

Głupcom odejmij dar marzenia,

A sny szlachetnych ucieleśnij.

Spraw, byśmy błogosławić mogli

Pożar, co zniszczył nasz dobytek,

Jeśli oczyszczającym ogniem

Będzie dla naszych dusz nadgnitych.

Każda niech Polska będzie wielka:

Synom jej ducha czy jej ciała

Daj wielkość serc, gdy będzie wielka,

I wielkość serc, gdy będzie małą.

Wtłoczonym między dzicz niemiecką

I nowy naród stu narodów —

Na wschód granicę daj sąsiedzką,

A wieczną przepaść od zachodu.

Dłonie Twe, z których krew się toczy,

Razem z gwoździami wyrwij z krzyża

I zakryj, zakryj nimi oczy,

Gdy się czas zemsty będzie zbliżał.

Przyzwól nam złamać Zakon Pański,

Gdy brnąć będziemy do Warszawy

Przez Tatry martwych ciał germańskich,

Przez Bałtyk wrażej krwi szubrawe,

I boleści:

Nadzieją — że nam przyjaciele

Naprzeciw wyjdą z Miasta Krzyżów,

Niosący w oczach przebaczenie

I łzy radości, a nie wyrzut.

Boleści — że nam nie pomogą

Te łzy ni łaska, ni witanie…

MILCZĄCE między nami stanie

Zjawą złowrogą.